5 redenen waarom je zou moeten fietsen op het platteland van Indonesie!

Indonesie reizen - Fietsen - Sulawesi - platteland - Makassar

Obbo Spanjaard, 12 september 2016
Makassar, Indonesië

Waarom zou je gaan fietsen in Indonesië?

Wij testen deze fietstocht zelf uit en vonden het geweldig om onder de locals te zijn en het echte Indonesie op het platteland te ervaren. We geven je 5 goede redenen waarom ook jij op de fiets zou moeten springen. Oh, en weet je wie het ook deed en erg leuk vond? Chris Zegers van 3 Op Reis! Een video van zijn ervaring zie je hier ook terug. Wedden dat jij ook enthousiast wordt om te gaan fietsen?
 

Fietsen in Indonesie: kan dat? We proberen het uit in Sulawesi!

Het is nog vroeg, maar de zon brandt al stevig en de straten van Makassar, de hoofdstad van Sulawesi, zijn al dichtgeslibd met brommers, becaks en toeterende auto’s als we vertrekken naar het beginpunt van de fietstocht. We, dat zijn chauffeur Ramadan, fietsgids Asep en ik. Het is moeilijk om je voor te stellen dat je in deze verkeerschaos kunt fietsen, en al helemaal niet dat dat ook nog eens leuk zou kunnen zijn. Maar we zijn nog geen 20 minuten onderweg als de bebouwing schaarser wordt en er tussen de huizen braakliggende landjes zichtbaar worden. En als we na een half uurtje rijden bij het beginpunt van de fietstocht aangekomen zijn is de weg onverhard en zijn de huizen van hout en staan op palen. De fietsen komen uit het rek en blijken dik in orde: nieuwe, comfortabele mountainbikes, voorzien van een prima zadel. Zo te zien niet ‘Made in Indonesia’ .
 

Reden 1: Op bezoek in een vissersdorp

Samen met Asep begin ik welgemoed aan de tocht. Het is weliswaar warm, maar het is nog vroeg en omdat we niet ver van zee zijn waait er een koel windje. In de schaduw van hoge bomen fietsen we langs de grote, houten huizen die op traditionele wijze op palen gebouwd zijn. Onder de huizen zijn mensen bezig met het boeten van netten en overal wordt vis gedroogd. Dit is duidelijk een vissersdorp. Al snel stoppen we bij een groep mannen en vrouwen die, gezellig kletsend, in een kring zitten om een grote berg bruine slierten. Asep legt uit dat hier zeewier geoogst wordt. Dat is tegenwoordig een gewilde grondstof in de cosmetische- en voedingsindustrie maar er wordt ook agar agar, een soort vegetarische gelatine, van gemaakt. De mannen en vrouwen lijken het helemaal geen probleem te vinden om in hun werk gestoord te worden. Er worden grapjes gemaakt en ik mag naar hartenlust fotograferen.
 

Reden 2: Koffie drinken met de locals in een lokale warung

Weer op weg komen we op kleine asfaltwegen. Er is nog steeds bijna geen verkeer, iets waar ik zeer dankbaar voor ben. Het wordt zo langzamerhand koffietijd, dus ik vraag Asep, of hij een plekje weet. Gelukkig is koffie in Indonesië nooit moeilijk te vinden. In de plaatselijke wankele warung schuiven we aan.  “Dua kopi, ibu!”
 
De enige andere klant vindt het bijzonder vermakelijk dat iemand vrijwillig aan het fietsen is. En als hij dan ook nog mijn T-shirt van Jokowi ziet (de bijnaam van de nieuwe president die net verkozen is ) kan zijn dag niet meer stuk.
 

Reden 3: Fietsend zie je zoveel meer van het landschap

Op ons gemak, nu gesterkt door een stoot cafeïne rijden we verder langs velden en kleine dorpjes. Overal wordt er gezwaaid en gelachen en ik verbaas we weer eens over de ongelooflijke vriendelijkheid van Indonesiërs. Het landschap is vrij dor, we zitten aan het eind van het droge seizoen en dat is te zien, maar dat verandert ineens dramatisch als we een kleine zijweg inslaan. Plotseling is het overal groen, voor zover het oog kan zien. Velden vol groenten strekken zich uit, geflankeerd door bamboebossen en rijstvelden. Asep legt uit dat we het bevloeiingsgebied van de Bili Bili stuwdam binnen zijn gereden. Dit enorme meer, dat in de jaren ‘90 onder Sukarno is aangelegd, ligt weliswaar op zo’n 40 kilometer afstand in de bergen, maar via een ingenieus systeem van kanalen en pijpen kan er een enorm gebied mee geïrrigeerd worden. Ik ben onder de indruk. De groene velden, geflankeerd door hoge, statige lontarpalmen zijn een lust voor het oog.
 
Fietsend zie je zo veel meer. Het landschap is niet echt spectaculair en ik bedenk dat ik het, zittend in de auto, geen blik waardig gekeurd zou hebben. Maar met een snelheid van 15 kilometer per uur, met de wind in de haren, geniet ik van de taferelen van het dagelijks leven die zich zo dicht langs de weg afspelen.
 

Reden 4: Lunchen bij mensen thuis

Het wordt tijd voor een lunch. Asep heeft een mooie plek bedacht. We stoppen voor een groot huis op palen. We gaan echter de trap niet op om het huis te betreden, maar lopen rechtdoor.  In de koelte onder het huis is de tafel al gedekt. Er zijn in deze streek geen restaurantjes, dus als je wilt eten dan moet dat bij mensen thuis. Ik vind dat altijd een geweldige oplossing. Niet alleen krijg je de kans om kennis te maken met lokale specialiteiten (eens een keer geen nasi goreng of soto ayam), maar het is ook een prima gelegenheid voor de bevolking om een extraatje te verdienen.De ibu (vrouw des huizes) heeft zich in ieder geval uitgesloofd. Er is van alles: vis, verrukkelijke kip, groenten en, mijn favoriet: perkedel, heerlijke cakejes van mais, of, in dit geval, aardappel.
 
Zoals meestal in Indonesië eet de vrouw des huizes zelf niet mee. Dat heeft niet zo veel te maken met het feit dat een vrouw niet met een man mee zou mogen eten als wel met beleefdheid. Een gast eet alleen, ongestoord. De ibu en haar zus komen er echter wel gezellig, op een afstandje bij zitten. De ruimte onder het huis is groot genoeg.  Als later nog wat buren, vage kennissen en kinderen aan komen schuiven wordt het heel gezellig.
 

Reden 5: Deel uitmaken van het échte Indonesië

En dan is het tijd om weer op de fiets te stappen. Het is nu best heet dus ik ben blij dat het niet zo ver meer is.  Na een klein uur stappen we op een veerpontje dat ons over een rivier zet en op de andere oever wacht Ramadan ons op, mét vochtige doekjes en koud water. Luxe! 
 
Ik heb echt het gevoel vandaag een Indonesië gezien te hebben dat je mist als je met de auto reist. Onder de rook van een miljoenenstad hebben de mensen hier een tijdloos bestaan. Ze bewerken het land, boeten hun netten, brengen de kinderen naar school of runnen een warung. Mooi om daar even deel van uit te mogen maken.
 

Ga net als Chris Zegers fietsen bij Makassar!

Weet je wie het fietstochtje en eten bij mensen thuis ook zo leuk vond? Chris Zegers! Hij genoot van de 3 Op Reis die wij voor Chris en crew organiseerden, waarbij hij veel contact met de lokale bevolking had. Voor jou kunnen we net zo'n avontuurlijke reis samenstellen!
 
 

Zelf naar Sulawesi?

Bekijk hier onze rondreizen Sulawesi. Zit jouw reisplan er niet bij? Stel dan zelf je reis samen met onze Sulawesi bouwstenen
 





Zelf op reis naar Indonesië? Vraag gratis een offerte aan!

Tags: Go Local - Actief



Laat hier je reactie achter




Dit artikel hoort bij de volgende Indonesië reizen